Oktober

Glijden ......
De ingevallen dooi van vannacht, dwingt me voor het laatst op het ijs.
Maar in mijn glijden in verdriet, het is niet de dooi, die is het niet.
Het is dat onze liefde is vergaan door werdwijds en redellos verwijt en dat we het herstel verspeelden in het vergleden tijd.
Vier meeuwen zweven met mij mee in een glijden wisselspel, het landschap is troosteloos zwart-wit, sneeuw smeltend op een akkerveld.
Ook op de oevers smelt de sneeuw, alles verdwijnt en ik besef dat mijn leven leeg is als het doelloos zielen van een meeuw.
Straks is alle aarde zwart, zwart, tot het weer geet sneeuwen.
Dat is een troost, toedekken is een vorm van vergeven.